ปราการสายวารี 

 

หญิงสาวเหม่อมองสายน้ำที่ไหลเอื่อย แต่ภาพที่เห็นคือ อดีตที่แจ่มชัดในความทรงจำ อดีตที่ใครต่อใครเย้ยหยัน ถากถางเธอในความโง่เขลา ในความรักควรหรือที่จะมีแค่หนึ่ง ความรักของเธอสูญเปล่าไร้ค่า ความซื่อสัตย์ถูกตอบแทนด้วย ราคะ กิเลส ตัณหา แต่เธอเลือกแล้ว เธอเลือกด้วยการกระทำมิใช่คำพูดสวยหรู ที่หลอกหลงให้ใจหวาม

รัก... ควรตอบแทนด้วยรัก ใช่ตีราคาด้วยสิ่งของ

รัก... คือความเมตตาเอื้ออาทร ใช่เพียงความ สิเน่หา รัก... ควรเป็นเช่นนั้นมิใช่หรือ???

 

แต่วันนี้ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว เธอเฝ้ามองทุกความเป็นไปอย่างเงียบๆ และยอมรับ

กรรม คือ ผลของการกระทำ... กฎเกณฑ์อื่นใดอาจเลี่ยงยุติธรรม แต่กฏใดเล่าจะเที่ยงธรรมเทียบเท่ากฎแห่งกรรม วิถีแห่งกรรม กำลังนำทุกคนไปสู่ผลของการกระทำของตนเอง เธอเองก็เช่นกัน... 

 

หยาดรัตติกาล... ศิราทิศ... 

Comment

Comment:

Tweet