WiNe Story

ว่าด้วยเรื่อง ‘ความอ้วน’

อ้วน... คำๆ นี้ ทำร้ายจิตใจไม่ต่างจากคำว่า ‘แก่’ เลย ให้ตายสิ... ใครก็ไม่อยากอ้วนทั้งนั้นแหละ ฉันเป็นคนหนึ่งที่ไม่อ้วนหร๊อก... >_< ( เสียงสูงมาก ) แต่ด้วยความสูงที่มีอย่างจำกัดอีกทั้งความกลมที่เหลือหลาย ก็เลยทำให้อวบไปนิดนึง อุปสรรคของฉันที่ทำให้ไม่ผอมเพรียวอย่างชาวบ้านเขาสักทีก็คือ ความหิว ฉันรู้ดีว่าไม่ว่าจะกินตอนไหนมันก็อ้วนได้ทั้งนั้นแหละถ้ากินเยอะ แต่ถ้ากินตอนเช้าเยอะหน่อยก็อาจไม่เป็นผล เพราะเรายังคงต้องใช้พลังงานอีกทั้งวัน กว่าจะถึงเวลานอนอีกทีก็โน้นแน่ะ ไม่ต่ำกว่าสิบห้าสิบหกชั่วโมง ( อาหารมื้อเช้าสำคัญมากกกก...)

  อุปสรรคที่สองก็คือ ความอยาก อันนี้ไม่เกี่ยวกับความหิวเลยนะ แต่อยาก แค่อยากเท่านั้นเอง ไอ้ความอยากนี่แหละ... ทำให้ฉันกินโดนัทสี่ชิ้น ย้ำนะคะ โดนัทสี่ชิ้นตอนสี่ทุ่มกว่า เฮ้อ... ไม่หิวเลยค่ะ แต่เป็นความอยากล้วนๆ และมันก็มาพร้อมกับต้นขาเท่าต้นซุง กางเกงตัวเก่าที่เคยยัดขาเข้าไปได้ วันนี้ก็กลับทรยศกันเสียแล้ว --! ผลกระทบที่ตามมาเวลาที่เริ่มอ้วนขึ้น แม้แค่นิดหน่อยก็เถอะ... เราก็จะรู้สึกอึดอัด ขี้เกียจหน่อยๆ แต่ก็ไม่ทุกคนอีกแหละ เพราะฉันก็เคยเห็นคนที่มีรูปร่างอ้วนพลิ้วปลิวลม กระฉับกระเฉงคล่องแคล่ว แถมยังอารมณ์ดีอีกต่างหาก เขาก้าวข้ามความเครียดเรื่องอ้วนไปแล้ว แล้วก็มีความสุขกับมันได้อย่างน่าอิจฉา ^_^

ฉันรู้จักคนที่เคยผอม เขาเล่าให้ฟังว่า ตอนที่ผอมนั้น เป็นสารพัดโรคเลย ไข้หวัดนี่ก็เป็นเพื่อนสนิทกัน เป็นทีก็เกินเดือน มาปีละสามหน ( เป็นขนาดนี้ก็เปื่อยกันเห็นๆ เลยนะ ) แต่พออ้วนขึ้น ( อ้วนแบบ... อ้วนเลย ข้ามขั้นอวบ ) ไข้หวัดหายไปและโรคประจำตัวที่เกิดจากความอ้วนก็ยังไม่ปรากฏ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร รู้แต่ว่าแปลกดี เพราะเคยได้ยินแต่ว่าคนอ้วนมักมีโรคภัยไข้เจ็บซ่อนเร้นอยู่

เรามีเหตุผลของการลดความอ้วนแตกต่างกันไป แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันอยากให้นึกถึงก็คือ ลดความอ้วนแค่พอประมาณอย่าทำร้ายตัวเอง เอาแค่เราพอใจแล้วก็สวยสุขภาพดี เพราะการพอใจและมีความสุขกับสิ่งที่เราเป็นอยู่ ก็น่าจะดีกว่าผอมเพรียวแต่ทรมานกายและใจเป็นที่สุดอย่างแน่นอน ว่าแล้วก็ต้องไปหาอะไรกินให้มีความสุขซะแล้ว ^_^